Kaybetmişim cennet kapılarını açan gümüş anahtarı.
Kalbim cezaya kabulkar gecenin alevine teslim oluşlarda.
Uzanmışım tüy yorganlar üzerine, kalbimde nefret, aklımda kara kral.
Aşk ile kucakladı beni sonsuzluk umduğum dünya.
Bakma bu yitip gitmiş, lekeli bana.
Kara zincirlerim dönüşmüşler kara birer ağıta.
Yaklaşma yanıma bilmiyorsun çünkü hiçbir şey, bilmiyorsun umutsuzluk yağmurları üstümüze yağıyor.
Ve dünya bitiyor. Hangi alevdir ki aydınlatırken kor gibi yürekleri yakmaz kendisini tutan o narin elleri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder